LookKhun : Dubber is my dream.

เอนทรีนี้ก็มาโฮกวายอนิเมเรื่อง Major ต่อล่ะค่ะ ช่วงนี้กำลังพีคคู่นี้มากๆเพราะทาง True Vision เพิ่งจบซีซั่น2 ไปหมาดๆ
ตอนที่ 51-52 วายโคดๆ จิ้นกระจาย

เอ่อ ใครที่ไม่ชอบวายหรือไม่อยากโดนสปอยล์ ก็ไม่ต้องอ่านเอนทรีนี้ก็ได้นะ
เพราะมันสปอยล์เต็มๆเลยล่ะ พี่น้องเอ๊ย
แต่ถึงสปอยล์ก็อยากให้อ่านล่ะค่ะ แหะๆ เผื่อจะได้มาโฮกด้วยกัน

อ้อ ก่อนจะเข้าเรื่องสปอยล์
ขอแปะที่โหลดเพลง
Saraba Aoki Omakage เอาไว้ก่อนน้า >>จิ้มโลดจ้า<<
เห็นเอนทรีที่แล้วมีคนชอบกันเยอะเลย เราก็ชอบเพลงนี้มากๆเหมือนกันจ้า
เพราะมากมาย เพลงนี้ใช้ได้กับทุกความฝันเลยนะ ใครที่มีฝัน เพลงนี้ก็เป็นกำลังใจให้เป็นอย่างดีเลยล่ะ



ส่วนเนื้อเพลง หาไม่ได้จริงๆ ก็เลยแกะเอาจาก Sub Eng
ขอบคุณ MJN และ GCP มากๆค่ะ สำหรับไฟล์วิดีโอและซับ
อ้อ ใครที่อยากโหลดเรื่องนี้ แนะนำให้โหลดของ MJN นะจ๊ะ เพราะมันเป็นภาษาอังกฤษ ส่วนของ GCP น่ะเป็นภาษาสเปนมั้ง ^^"

เนื้อเพลง Saraba Aoki Omakage ค่ะ
แกะมา ดังนั้นเลยมีแต่ท่อนแรก กับฮุคท่อนสุดท้าย ^^"

เนื้อร้อง

koware souna boku no kokoro
yasashiku tsutsumikonde
kimi wa warau mada mada akirameru ni wa hayai yoto
mou sukoshi ganbareru nara
munehareru sono hi made
mabuta tojite goran
kagayaku kimi kitto mieru hazu
fuminarase yo taichi o
tashika ka na yume idaite
ano sora ni kakageta omoi wa
ima demo mada, soredemo mada
sono te ni nokotte imasu ka

jonetsu yo mai agare ima
zetsubou o kibou to kaeru made
ougon no chikai moetsukiru koto naku
hibi kimi wa
owari naki chousen
RUN AND RUN.....
mata nando demo hashiri tsuzukeru

(last hook)
jounetsu yo mai agare ima
zetsubou o kibou to kaeru made
shakunetsu no chikai moetsukiru koto naku
hibi kimi wa
hateshinaku chousen
RUN AND RUN......(3 times)
saraba aoki hibi no omagake

คำแปล

While my heart is near tearing apart,
you gently wrap it
you laugh, telling me it's too soon to gave up,
If I can try hard a little more,
One day I'll be proud of myself.
Close your eyes
and you'll see for sure
thoses footsteps on the floor,
thoses dreams you commited to,
and thoses memory you hang on the sky,
arn't they still there?
Arn't they still on your hands?

So, raise up and fly,until your passion transform yourself,
untill your passion change your despair into hope,
a golden promise that shall not burn out,
where each days is
Challenge without end.
Run and run........
So run without stopping, as often as needed.

(last hook)
So, raise up and fly,
until your passion change your despair into hope,
A burning promise that never should switch off,
where each days is
Challenge without end,
Run and run.......(3 times)
Farewell ! Relicts of blue days(of youth).

-------------------------

เอาล่ะ! เข้าสู่ช่วงสปอยล์ล่ะนะคะ Major ตอนที่ 51 ค่ะ
คำแปล เอามาจาก True Vision ค่ะ ขอบคุณนะคะ ^^
(ที่จะสปอยล์เน้นคู่ โกโร่Xโทชิยะ นะ)
* เอ่อ โหลดโหดมากพอดู ^^"ขอโทษสำหรับเนต 56k ด้วยนะคะ
**เราอาจจะพลาดข้อมูลตรงไหนไปบ้างก็ได้นะ เพราะว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยได้ดูต่อเนื่องเท่าไหร่ แม่นแต่วาย 55 ถ้าผิดตรงไหนก็ขอโทษด้วยนะ

ต่อจากตอนที่ 50 โทชิยะได้ขอร้องโค้ชเอาไว้ว่าให้เอาตัวเองออกจากการแข่งขันระหว่างทีมรุ่นพี่โรงเรียนไคโด(ทีมเอ)กับทีมรุ่นน้องโรงเรียนไคโด(ทีมที่พวกโกโร่และโทชิยะอยู่) ทว่า โค้ชไม่ยอมเอาโทชิยะออก เนื่องจากโทชิยะไม่ได้บอกเหตุผลว่าทำไมถึงไม่อยากแข่ง
โทชิยะจึงต้องจำใจลงแข่งการแข่งขันครั้งนี้

ตอนที่51 เริ่มต้นจากที่โกโร่บอกว่าจะแข่งด้วยสัญชาตญาณมากกว่าหรังสือคู่มือเบสบอลตอนแรกโกโร่เล่นได้ดีมากมาโดยตลอด แต่พักหลังโกโร่ก็เล่นแย่ลงเรื่อยๆ

สังเกตสายตาโทชิยะ แอบมอง ฮะๆ
โทชิยะได้แต่นิ่ง ขณะมองดูโกโร่

มาทางโค้ช โค้ชนึกถึงคำพูดที่โทชิยะพูดกับตัวเอง

"แคชเชอร์ที่ไม่ต้องการชนะ ไม่ควรต้องสวมหน้ากากลงสนามนะครับ"

ตัดมาทางโทชิยะใจลอยไปติ๊ดนึง(มองโกโร่อยู่นี่ ฮะๆ) เลยขว้างลูกบอลไปไม่ทันทำให้ทีมเอได้เบสไป

หนูโทชิยะอึ้ง เพื่อนในทีมจึงขอเวลานอก

ทุกคนในทีมรุมด่าโกโร่ (เย้ยยยย)

โกโร่มีรึจะอยู่เฉยๆให้ด่า เถียงเลย

"ซาโต้!"
ไอนี่ เถียงสู้โกโร่ไม่ได้ เลยหาเรื่องโทชิยะซะเลย

นายก็ผิดเหมือนกันใจลอยไปได้ ปกติไม่ใช่งี้นี่

"ขอโทษนะ"

"มันไม่ใช่ความผิดของโทชิหรอกน่า รันเนอร์ที่ฉันเล่นเมื่อกี้นี้
ถ้าเกิดว่าทิ้งระยะกันสักหน่อยก็ไม่มีปัญหาแล้ว"


ตัดมาทางโค้ชกับเทรนเนอร์

"ทำไมเธอถึงได้มั่นใจในตัวของซาโต้นักล่ะ"

"เมื่อคืนนี้เขามาขอร้องฉัน....
เมื่อคืนนี้ ด้วยตัวของชิเงโนะเองเลยล่ะ"

"โทชิยะน่ะ เป็นคนเดียวเท่านั้น ที่ผมอยากให้เล่นเป็นแคชเชอร์
เกมการแข่งขันวันพรุ่งนี้ อาจจะเป็นเกมสุดท้ายในไคโดของผมก็ได้นะ"

"เขาขอร้องฉันเอาไว้ว่า ไม่ว่ายังไงก็ห้ามเปลี่ยนตัวโทชิออกเด็ดขาด"

ตัดมาทางสนาม


<<-- อันนี้ "บอล!" คือขว้างพลาดน่ะ


โกโร่ขว้างบอลไม่ได้อย่างใจคิดเรื่อยๆ แต่โทชิยะก็ไม่ทำอะไร

เทรนเนอร์(เสื้อชมพู) : "หมอนั่นน่ะหนีไปแล้ว"
"หมอนั่นจะสู้อย่างดุดันมาตลอดและทุกครั้งที่อยู่บนเนินก็ทำให้ทุกคนหวาดกลัวได้เสมอ"

"โดยเฉพาะทำให้เซนโกคุต้องกลัว" (เฮ้ย มีออร่า!!)


นี่มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกันนี่......
ฉันเปิดเผยทักษะที่แท้จริงไม่ได้.......
ฉันโยนบอลตามใจตัวเองไม่ได้........
ถ้าพูดกันตามจริงแล้วล่ะก็......
นี่คือความสามารถทั้งหมดที่ฉันมีแล้วรึนี่.......


"ผมขอเวลานอกครับ"

"หือ"

(อ๊ากกก เปรียบเทียบ 2 ช่องนี้ โกโร่เคะกว่าโทชิยะ)

"บอกตามตรงเลยนะ ฉันไม่อยากจะช่วยหรือสนับสนุนนายในการแข่งครั้งนี้เลย"

"ฉันไม่อยากรับลูกพิชจากคนที่ประกาศว่าจะลาออก ถ้าหากว่าชนะการแข่งวันนี้ไปแล้ว"
(ที่โทชิยะไม่อยากแข่งเพราะไม่อยากให้โกโร่ไปนี่เอง)

"ไม่ว่านายจะถูกปลดออกจากทีมหรือไม่
ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนายต้องไปจากไคโดด้วย
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆล่ะก็ ถามจริงๆเถอะ นายขอร้องให้ฉันมากับนายมาตามล่าฝันที่ไคโดเพื่ออะไร"

"บอกตามตรงเลยนะ ฉันอยากจะตามล่าฝันไปกับนายให้ถึงโคชิเอ็นเลย"

"ฮึ้ย"

"ทะ...โทชิ" (แว้กกก โกโร่เคะอีกแล้ว)

"เล่นลูกพิชแบบ wind up เถอะ"
"แบบนั้นนายจะควบคุมลูกได้ง่ายกว่าแล้วนายอาจจะไม่ถูกเล่นงานหนักมากก็ได้"

โทชิ...
(กรี๊ดดดดดดดดดดดดด อีนี่เป็นอะไรเนี่ย =_=")

กรรมการ : "เพลย์!"


"ฉันจะไล่พวกแกไปให้หมดเลย!"
(กำลังใจมาแล้วนี่ อิอิ ////>__<////)

กรรมการ : "ฟาวล์!"

"ไนซ์พิช!"
โกโร่ขว้างได้ดี โทชิยะก็ชม (กรี๊ดดดด ไอนี่บ้า =_=")



โกโร่ขว้าง

แบตเตอร์ตีได้


เกือบโฮ รอดไป


แต่รันเนอร์กลับมาที่ Home ได้คนนึง(โฮมคือที่ๆแคชเชอร์ประจำอยู่)
ทีมเอฝั่งตรงข้ามได้เพิ่มอีก1คะแนน

"ฮึ้ย!"
"ไนซ์พิช"

"อะหา"
"ถ้าหากว่านายไม่เล่นลูกนั้นแรงมากล่ะนะ มันคงไม่จบลงที่จุดนั้นหรอกนะ"

"อีกอย่าง ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้านายยังรับมือไหวล่ะก็
เรายังพอมีลุ้นว่ารูปเกมจบลงรูปแบบไหน"

"เลิกทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นได้แล้วล่ะน่า"

"ฉันน่ะเหรอ....."

"ถ้างั้น ดูคนที่ตีบอลของนายซะก่อนสิ"

"หมอนั่นน่ะ เล่นโดยไม่คิดที่จะถอดหมวกออกเลยด้วยซ้ำ
พิสูจน์ได้อยู่แล้ว ว่าเขาคือมือโปรขนาดไหน"

"อืม เข้าใจแล้วนะเนี่ย...
ฉันเริ่มจะเข้าใจเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมหมอนั่นถึงเลือกแต่ซาโต้คนเดียวเท่านั้น"

"การแข่งขันของฉันกำลังจะจบแล้ว ต้องทำสไตร์คและก็โฮมรันให้ได้"



โกโร่ขว้างลูกดีขึ้นเรื่อยๆ
กรรมการ : "สไตร์ค แบทเทอร์ เอ้าท์!"
กรรมการ : "อินนิ่ง over!"

(เปลี่ยนให้ทีมพระเอก เป็นฝ่ายรุกบ้าง)
ฟอร์มของโกโร่เริ่มคืนมาแล้ว

เพื่อนในทีมออกไปตีก่อน
ระหว่างนั่งรอออกไปตี โกโร่คุยกับโทชิ

"ยอดไปเลยนะ โทชิ"
"เอ๋"
"นายน่ะ ฝีมือดีมากนะ รู้ตัวมั้ย"

"เพราะงั้น ฉันถึงอยากลงสนามเพื่อแข่งกับนายยังไงล่ะ
ถ้าหากว่าฉันอยู่ไคโดกับพวกนายนี่ เราต้องไปที่โคชิเอ็นได้แน่อยู่แล้ว"

"ถ้าในกลุ่มนี้มียากุชิจิ มายุมุระแล้วก็ทุกๆคนล่ะก็
การเอาชนะโคชิเอ็นอาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ว่า สำหรับฉันแล้วมันรู้สึกว่า มันน่าเบื่อเกินไป
ฉันอยากจะให้เกมที่ดีที่สุดของไคโดมีทั้งนาย มายุมุระแล้วก็ทุกๆคนด้วย"

"ขอเพียง ถ้าฉันผ่านการทดสอบครั้งสุดท้ายของตัวเองไปได้
ฉันก็จะออกจากที่นี่ไปซะ"

"นายจะไปอยู่ที่อื่นแล้วมาแข่งกับเรางั้นเหรอ"

"ใช่ เมื่อปีที่แล้ว ฉันมั่นใจกับคุณสมบัติของตัวเองมาก ว่าฉันต้องทำได้
ฉันก็เลยเข้าร่วมทีม แล้วก็เลือกเส้นทางที่จะฝึกอยู่ในกลุ่มที่มีทักษะสูง"

"แต่ว่าเทียบจิตวิญญาณของนักสู้ยังไม่เท่ามายุมุระหรือว่าsenseในเรื่องการบุกตามแบบคู่มือเบสบอล"
"มันท้าทาย และมันเปลี่ยนความรู้สึกข้างในตัวชั้น เป็นความมั่นใจมากยิ่งขึ้น"

"และถ้าหากว่าฉันอยู่ที่ไคโด มันก็จะไม่สามารถจะทำศึกกับทีมที่รู้จักดีได้
ถ้าฉันจะย้ายไปช่วงนี้ มันก็เป็นโอกาสดีแล้วที่ฉันจะลาออกได้อย่างสมศักดิ์ศรีที่สุด"

"ขอโทษทีนะ โทชิ"

"ด้วย 2 เท้าของฉันเอง
ฉันอยากจะเดินเข้าไปหาฝันด้วยตัวของฉันเองนี่ล่ะ"

ถึงคิวของไอนี่ตี(จำชื่อไม่ได้อ่ะ ^^")

หมอนี่งี่เง่าชะมัด......
หมอนี่มีสิทธิ์จะได้ไปเล่นในทีมเอได้อยู่แล้ว แต่กลับคิดจะลาออกจากไคโด
ถ้าหากว่าหมอนี่ยังอยู่ล่ะก็ เขาอาจมีสิทธิ์ได้พัฒนาฝีมือไปเล่นในระดับยุวชนทีมชาติ ทำไมถึงเลิกล่ะ.....
ไม่เข้าใจ.......
ขนาดออกมาที่สนามยังด่าโกโร่ในใจ ฮะๆ
เพราะมัวแต่ด่า ไอนี่เลยตีบอลเข้ามือทีมฝั่งโน้น
กรรมการ : "เอ๊าท์!" (ออกโลด)


ถึงตาโทชิยะเป็นคนตี

ฉันทรยศ

โทชิยะนึกถึงอดีต
(แม่ครับ?)


(พ่อครับ?)


(มิโฮ?)

(ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่มีใครมาอีกล่ะ?)

(โทชิยะ จากนี้ไป หนูจะต้องมาอยู่กับตาแล้วนะลูก)

(ถ้าหากว่านายยังฝืนอยู่อีกล่ะก็ นายอาจจะไม่ได้เล่นอีกต่อไปนะ
บอกตามตรง จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก)

(จะเล่นเบสบอลไปกับนายและทุกคนที่นี่
และพวกเราทุกคนจะต้องเข้าโคชิเอ็นไปด้วยกันนี่)

(ฟังนะ หรือจริงๆแล้วคุณคิดว่าผมอยากเป็นดาราดังของโคชิเอ็นอย่างงั้นเหรอ สิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำก็คือ ไปโคชิเอ็นโดยสวมชุดนักเรียนไคโด หลังจากผมเอาชนะทีมเอได้)

(ผมก็กะว่าจะไปจากที่นี่เหมือนกันนั่นแหละ)

ไม่นะ......
ทุกๆคน......
ทุกคนจะต้องไม่ทรยศและทิ้งฉันไปสิ.......

กรรมการ : "สไตร์ค!"

ฉันทรยศ
ฉันคิดดีแล้วล่ะ
และฉันก็เห็นแก่ตัวกับมิตรภาพของโกโร่ไม่ได้เด็ดขาดเลย

แต่มันไม่ใช่ โกโร่ไม่ได้ทรยศฉัน อย่างที่ฉันเข้าใจเลย
(ทำไมโกโร่ทำหน้าแบบนี้ฟระ =_=)

โทชิยะนึกถึงตอนเด็กที่อยู่กับโกโร่

กรี๊ดดด รุกรับกันตั้งแต่เด็ก โกโร่ตอนเด็กน่ารักมาก >_<
แต่ดูโทชิยะ =[]=!!!

นึกตอนทั้ง 2 คนโตขึ้นมาหน่อย

(ต้องขอโทษจริงๆนะ)
น่ารักกกกกกว้อยยยยยยยยค่ะ

(ใช่ ยังไงซะโกโร่คุงก็ต้องทำได้ดีอยู่แล้วจริงป่าว)
โทชิยะทรงผมพัฒนาขึ้นนะหนู

(เรื่องนั้นฉันเข้าใจอยู่แล้ว แต่ว่าเราจะต้องเล่นเบสบอลไปด้วยกันตลอดเลยนะ)
ให้คำมั่นสัญญากันตั้งแต่เด็ก ฮะๆ

โตขึ้นมาอีกนิ๊ดดดดด ตอนทีมของทั้ง 2 คนแข่งกัน

(พวกนายกำลังทำอะไรกันอยู่ เร็วๆเข้า!)

ใช่แล้ว จนถึงทุกวันนี้ เขาก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลย.....


กรรมการ : "สไตร์ค!"

แคชเชอร์ : อะไร หมอนั่นจะยืนอยู่เฉยๆอย่างนั้นน่ะเหรอ จะ 3 ลูกแล้วนะ...


จากอดีต เขายังไม่เคยเปลี่ยน......



แก๊ง!


โฮมรัน!

ฉันชอบนาย คนที่ไม่เคยหยุดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น....
กรี๊ดดดดดดดดดดด ดูมาทั้งตอน รอประโยคนี้นี่แหละค่า /////>___</////

จบตอนที่ 51
เพลงจบคือเพลง しょぼい顔すんなよベイベー by The Loose Dogsค่ะ (อ๊ากกก อยากได้เพลงนี้ >__<)
ภาพประกอบเพลงจบเพลงนี้มีฉากให้จิ้นเยอะทีเดียว ก็เลยแคปมาใหดูค่า

มารูปแรก โกโร่กับโทชิยะก็อยู่คู่กันแล้ว

เอามือชนกันหน่อย

เล่นกีฬามา ก็ต้องมาอาบน้ำกันเนาะ
โทชิยะมองอะไรเนี่ย (ไอเรานี่ คิดอกุศล ^^")

อู้งาน ไม่ตากผ้า นั่งอ่านการ์ตูน เดี๊ยะๆ

เหนื่อยมาทั้งวัน ถึงเวลานอนซักที โทชิยะก็ยังคงมองโกโร่อยู่
ว่าแต่มองเห็นด้วยเรอะ

แคชเชอร์กับพิชเชอร์ ไม่ต้องเดาก็รู้เนาะว่าใคร ^^


สนิทกันจริงๆเลย 2 คนนี้ ฮะๆ

ตอนต่อไป

โทชิยะ
1ปีครึ่งที่ฉันใช้เวลาร่วมกับนายที่ไคโด มันไม่เลวเลย...

ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะกลับมา
ฉันจะกลับมาแข่งกับพวกนาย คนที่แข็งแกร่งที่สุด
แล้วพบกัน

เฮ้อ............จบเอนทรีนี้แล้วค่า
เป็นเอนทรีที่ยาวที่สุดเท่าที่เขียนมาเลย
ใครอ่านจนจบจนถึงบรรทัดนี้ ต้องขอบคุณมากๆเลยน้า

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์และทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมนะคะ
เจอกันเอนทรีหน้าค่า~